OCHRONA DŁONI
Jedna para rzadko zapewnia jednocześnie precyzję przy karabinku, wygodny chwyt kijków i wystarczający zapas izolacji na wolny odcinek lub postój. Dlatego system na Elbrusie składa się z cienkich osobistych rękawiczek, ocieplanej pary roboczej oraz suchych, cieplejszych łapawic.
Cienkie rękawiczki ułatwiają obsługę klamer, plecaka, nawigacji i sprzętu wspinaczkowego. Szybko jednak wilgotnieją i same nie są przeznaczone na zimne, odsłonięte odcinki. Traktuj je jako warstwę osobistą i zabierz osobną suchą parę zapasową.
Ocieplane rękawice narciarskie lepiej chronią przed wiatrem i śniegiem, zachowując więcej zręczności niż łapawice. Puchowe łapawice są warstwą najcieplejszą — na silne zimno, wiatr, wolny ruch i postoje.
Łapawica powinna swobodnie mieścić cienką rękawiczkę bez ściskania palców, kciuka i nadgarstka. Zbyt mała para spłaszcza izolację i ogranicza ruch, a zbyt duża utrudnia pewny chwyt oraz obsługę zapięć. Rozmiar na metce jest jedynie punktem wyjścia do przymiarki obu dłoni.
Załóż obie sztuki razem z używaną kurtką. Zamknij i otwórz dłonie, porusz kciukami, a następnie sprawdź mankiety, ściągacze i styk z rękawami. Układ nie powinien zostawiać otwartej szczeliny ani tworzyć punktowego ucisku.
Na odcinkach z linami poręczowymi trzeba wielokrotnie przepinać karabinek, a równocześnie kontrolować kijki i równowagę. Podstawowe czynności powinny być możliwe bez zdejmowania wszystkich warstw z dłoni. Przed wyjściem sprawdź rzeczywisty karabinek w rękawicach, z których zamierzasz korzystać.
Położenie i stan poręczówek zmieniają się. Rękawice ani karabinek nie zastępują szkolenia, oceny warunków i decyzji osoby prowadzącej.
Śnieg może wejść przez mankiet, a pot gromadzi się także pod dobrą membraną. Mokra rękawica szybko traci wartość na postoju. Najcieplejszą parę przechowuj w szczelnym worku i nie wkładaj do niej wilgotnej warstwy wewnętrznej.
Podczas programu wielodniowego przewidź czas i miejsce na suszenie. Puchowych ani membranowych rękawic nie kładź bezpośrednio przy otwartym ogniu lub mocno nagrzanej powierzchni, ponieważ można uszkodzić materiał i izolację.
Na wyjściu aklimatyzacyjnym zwykle planuje się cienkie rękawiczki, parę roboczą i zapas zależny od warunków. W typowym zestawie na zimny dzień szczytowy przewiduje się wszystkie trzy warstwy w suchym stanie. Podczas jazdy używa się ocieplanych rękawic, a na skiturze lżejszej pary na podejście oraz cieplejszej, suchej ochrony na zjazd i postoje.
To przykłady sposobu myślenia, nie gotowe pakiety. Wrażliwość na zimno, pora roku, wiatr, trasa i tempo grupy zmieniają ostateczny zestaw.
Chwyć karabinek i kijek, otwórz zamek, zapnij klamrę i obsłuż telefon lub nawigację. Sprawdź pętle zabezpieczające oraz możliwość zdjęcia jednej łapawicy bez zgubienia jej na wietrze. Wszystko wykonuj w kurtce i z rękawem ułożonym tak jak na trasie.
Nie planuj zdjęcia ani regulacji tak, aby wymagały odsłonięcia obu dłoni. Jeżeli pojawia się drętwienie, utrata czucia albo wyraźna zmiana wyglądu skóry, przerwij dalszą ekspozycję na zimno i skorzystaj z profesjonalnej pomocy. Nie rozcieraj skóry i nie próbuj kontynuować planu mimo objawów.
Porównaj rodzaj, liczbę i rozmiar pozycji z potwierdzonym zgłoszeniem. Sprawdź, czy podszewka i izolacja są suche, a następnie obejrzyj rozdarcia, przypalenia, zbity materiał, rzepy, ściągacze oraz pętle zabezpieczające. Przymierz wszystko z własną kurtką.
Cienkie rękawiczki są warstwą osobistą, więc uwzględnij je we własnym ekwipunku. Rękawice robocze i łapawice wpisz osobno na liście, a ich dopasowanie sprawdź przy odbiorze z kurtką i używanym sprzętem.